Thuis in Tenochtitlán

Tot ziens

2011-10-11T07:11:00.003-05:00

Aangezien ik weer in Nederland woon, zal ik niet meer schrijven over het leven in Mexico. Met veel genoegen heb ik mijn stukjes geschreven en ik zal de site ook open laten staan.

Ik ben er verder nog niet over uit óf en waaróver ik in de toekomst zal schrijven, maar dat horen jullie vanzelf wel. Ik speel met het idee om een boek te schrijven over 5 jaar Mexico..tot die tijd, tot ziens en bedankt voor het lezen!

México Lindo y Querido

2011-10-11T07:01:00.001-05:00

Na bijna vijf jaar in Mexico-Stad gewoond te hebben, sta ik nu voor de terugkeer naar Nederland met mijn Mexicaanse partner. Aan de hand van clichés en stereotiepen zal ik uiteendoen hoe wonen en werken in Mexico nu eigenlijk is. Hierbij mag ik graag opmerken dat een succesvol verblijf in het buitenland grotendeels van iemands eigen instelling en houding afhangt. Marjon van Royen: geef dus nooit de schuld aan het land en haar inwoners.

Mexico is in oorlog en het is er levensgevaarlijk
Inderdaad worden er in bepaalde gedeeltes van het enorme land door drugsbendes territoriale kwesties op leven en dood uitgevochten. In de meeste plaatsen waar je je als niet-drugsdealende buitenlander begeeft, is het echter uiterst aangenaam vertoeven. De brutaliteit en intensiteit van het geweld is natuurlijk uitstekend materiaal voor de media, maar laat je dus absoluut niet afschrikken en reis gewoon af naar Mexico.
Daarnaast kan je je bezoek of verblijf net zo gevaarlijk maken als je zelf wilt. Je inlaten met drugshandel: gevaarlijk. Je ´s nachts alleen in ruige buurten begeven: gevaarlijk. Je hoofd gebruiken en geen gekke dingen doen die je thuis ook niet doet: niet zo gevaarlijk. Ikzelf heb me nooit thuis opgesloten of overdreven maatregelen moeten nemen en ik ben in geen enkele gevaarlijke of vervelende situatie terecht gekomen.

Mexico is een Derde Wereldland vol armoede en corruptie
Er zijn inderdaad miljoenen armen. Die hebben geen fatsoenlijk leven, maar het land zelf arm noemen is een vergissing. Mexico is één van de grootste economieën ter wereld met enorme natuurlijke reserves en alle luxe is er verkrijgbaar. De verdeling van het kapitaal is echter schrijnend scheef. Als je naar Mexico gaat om te werken en je kunt een behoorlijke baan verkrijgen dan kan je, net zoals ik heb gedaan, een heel aardig bestaan opbouwen.
Verder is het land wel behoorlijk doorspekt van corruptie. Elke Mexicaan klaagt over de corrupte politieagenten en politici, maar ironisch genoeg geven zij zelf er ook gauw aan toe op een wat kleiner en onschuldiger niveau. Het wordt nog altijd gezien als smeerolie die dingen draaiend kan houden en ik vrees dat voorlopig zo zal blijven.

Mexicanen zijn gastvrij en zien het leven als één groot feest
“Mi casa es su casa” is wat de Mexicanen strikt naleven. Zeker de buitenlander wordt uiterst gastvrij ontvangen en na het bezoeken van een feestje is op het eind van de avond iedereen jouw cuate. Leer echter wel dat een cuate (maat) niet hetzelfde is als een amigo (vriend) en dat ook hier een echte vriendschap opbouwen tijd nodig heeft. Maten verkrijg je daarentegen enorm veel in weinig tijd.
Beter dan de Nederlanders kunnen de Mexicanen genieten van de kleine dingen van het leven en wegens de soms pittige levensomstandigheden mogen de Mexicanen zich vaak en graag verliezen in een feestje. Als echte Latijns-Amerikanen kennen ze weinig gene en worden de zorgen van zich afgedanst. Mijn heupen zijn inmiddels ook wat losser dan voorheen.

Mexicanen zijn luie macho’s
Het conformisme en de lage ambitiedrang van de Mexicaan is wellicht de reden van deze misvatting, want in Mexico wordt immers keihard gewerkt. Slechts een handjevol vakantiedagen per jaar en minimaal 45 uur per week werken is de norm en bijklussen is vaak nodig vanwege de lage salarissen. Dat doen miljoenen Mexicanen jarenlang en dat zonder te klagen. Een Nederlander met een gezonde werkethos en ambitie kan hier wegens de lage concurrentiedrang dan ook aardig carrière maken.
Het machismo is inderdaad een Mexicaanse uitvinding. De emancipatie van de Mexicaanse vrouw heeft nog een lange weg te gaan want de kortzichtigheid van de Mexicaanse man richting het andere geslacht is behoorlijk halsstarrig. Het droombeeld van de latin lover kan desondanks zeer verleidelijk zijn voor de Nederlandse vrouw maar een dergelijke relatie is meestal geen lang leven beschoren. De combinatie van Nederlandse man en Mexicaanse vrouw werkt stukken beter.

Je kan niet met ze maar ook niet zonder ze
De Mexicanen. Soms wil je ze even niet meer zien, maar als je eenmaal het land achter je laat dan mis je ze al gauw. Je kan ze haten omdat ze niet punctueel zijn, logica hun vaak vreemd lijkt te zijn, ze schijnheilig kunnen zijn, ze macho’s zijn, ze lastig te doorgronden zijn, ze slechte chauffeurs zijn en weinig zelfbeheersing kennen. Je houdt echter van ze omdat ze zo gastvrij zijn, heerlijk koken, zoveel levensvreugde uitstralen, zelfspot hebben, charmant en gepassioneerd zijn.

Afscheid nemen bestaat niet
Ik kan de songtekst van Marco Borsato beamen. Het surrealistische maar o zo mooie Mexico is mijn bloed gaan zitten. Mijn Spaans is vermexicaniseerd en lijkt niet meer op het Castiliaans van Spanje wat ik geleerd had. Ik ben volledig ondergedompeld in de Mexicaanse samenleving en cultuur en heb de positieve dingen eruit gehaald en dat zorgt na het mengen met mijn Hollandse waarden voor een uitstekende mix die mij een rijker mens heeft gemaakt. Ik weet zeker dat ik nog regelmatig terug zal keren. Het contact met vrienden en de schoonfamilie zal voortduren en met mijn Mexicaanse vrouw heb ik altijd een stukje Mexico dichtbij me.
Ik dank Mexico en haar volk en raad iedereen aan om minstens een bezoekje te brengen aan dit innemende stukje aarde. Viva México!

De pot en de ketel

2011-07-14T18:39:00.003-05:00

Geschreven voor La Chispa

Toen ik ruim zes jaar geleden voor het eerst voet op Mexicaanse bodem zette, had ik nog een bepaalde vrees dat ik nog weleens uit zou kunnen worden gemaakt voor vuile gringo of een vergelijkbare expressie van vreemdelingenhaat zou kunnen ontvangen. Ik denk dat in maximaal drie gelegenheden die vrees bewaarheid is geworden, maar dat ik verder bedolven ben onder een ware vloed van gastvriendelijkheid. De blanke westerling word hier liefkozend güero genoemd en wordt zelfs positief gediscrimineerd. Men kijkt op tegen de zogenaamde Eerste Wereld en alles wat er vandaan komt, dus ook haar inwoners. Deuren gaan makkelijker voor je open, voor een baan krijg je de voorkeur boven een Mexicaan en sommigen beschouwen het hebben van een Europese vriend zelfs als een trofee. Dit wordt ook wel malinchisme genoemd, een begrip dat verwijst naar La Malinche, de inheemse vrouw die de Spaanse conquistador Hernán Cortés hielp om Mexico te veroveren.

Dergelijke uitingen van een onderhuids inferioriteitsgevoel wordt door de Mexicanen als kwalijk ervaren, maar echt storen doen ze zich als ze onheus bejegend worden door hun noorderburen. Vorig jaar werd in Arizona een wet voorgesteld die inhield dat mensen met een Mexicaans uiterlijk verplicht een identiteitsbewijs bij zich diende te hebben, dit om de illegale migranten makkelijker te kunnen identificeren. Volgens het Mexicaanse volk een ernstig racistisch wetsvoorstel. En daar valt veel voor te zeggen.
Wanneer we echter kijken hoe de Mexicanen omgaan met ´hun´ migranten uit Centraal-Amerika zal het woord hypocrisie al gauw opduiken.

Duizenden migranten uit deze landen reizen illegaal via Mexico richting de Verenigde Staten om een beter leven te vinden, maar deze geluksbeproevers vallen vaak ten prooi niet alleen aan de georganiseerde misdaad maar ook aan corrupte militairen, politieagenten of migratiemedewerkers. Met duizenden gevallen van ontvoeringen, verkrachtingen, berovingen en moord is de situatie van deze migranten uitermate schrijnend. Maar er zijn maar weinig Mexicanen die er om wakker om liggen, het zijn dan ook maar hun minderwaardige zuiderburen. En dan zal ik in deze column niet eens beginnen over hoe de inheemse bevolking van Mexico behandeld en beschouwd wordt. Al met al een duidelijk een geval van de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet. Wat uiteraard een komische uitdrukking is wanneer we het over discriminatie hebben. Of ben ik nu racistisch bezig?

Steentje

2011-05-13T16:53:00.004-05:00

Geschreven voor La Chispa.

Komend vanuit het rijke Europa en geconfronteerd met de armoede in Mexico, is het gevoel om iets te willen doen ten behoeve van de Mexicaanse bevolking haast onvermijdelijk. Voor mij, zoals voor de meesten, blijft het echter bij goede bedoelingen en plannen die nooit uit worden gevoerd. Maar na het aannemen van twee nieuwe werknemers omdat ik mijn verkoopteam wilde uitbreiden, voel ik toch een soort genoegdoening.

Officiëel is de werkloosheid in Mexico op dit moment 5.2%. Niet slecht wanneer je het bijvoorbeeld vergelijkt met dat van Spanje waar het percentage rond de 20% ligt. Het Mexicaanse percentage echter doet niet volledig recht aan de werkelijkheid, de mensen die in de informele sector werkzaam zijn worden ook meegeteld. Zij beschikken inderdaad over een inkomen, maar deze is niet vast, er wordt geen belasting over betaald en een basis ziektekostenverzekering bestaat niet voor hen. Deze mensen vervullen banen die normaliter niet eens zouden bestaan, wat voorbeelden: de verkoper van illegale cd´s die in de metro zijn product aanbiedt en via een rugzak vol speakers een voorproefje aanbiedt; de vrouw die zelfgemaakte taco´s via de kofferbak van haar auto aan de man brengt; de zogenaamde viene viene (kom-maar kom-maar) die de parkeerruimte op de openbare weg beheerst, je meehelpt je auto in te parkeren en deze in je afwezigheid ¨beschermt¨ (of bekrast als je niet betaalt).

Onlangs werd bekend dat van de werkende Mexicanen liefst 28.5% werkzaam is in deze informele sector. Zolang de overheid er niet in slaagt voldoende formele, waardige banen te creeëren, zal deze sector van groot belang blijven. Een revolutie zal ik niet ontketenen, maar ik hoop tenminste een miniscuul steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van Mexico door het scheppen en blijven scheppen van formele banen.

Pikant

2011-04-27T18:17:00.006-05:00

Geschreven voor La Chispa

¨Nee, slechts een beetje¨ is het antwoord op mijn vraag of de saus pittig is. Ik heb inmiddels geleerd hoe dit te interpreteren en ik doe dan ook niet teveel van deze groene saus op mijn taco. Het blijkt inderdaad alles behalve flauw te zijn. Als een Mexicaan zegt dat een saus behoorlijk pittig is, dan weet ik dat ik die beter kan vermijden.

De Mexicaanse gerechten zijn wereldwijd berucht om hun scherpe smaak. In de Mexicaanse keuken wordt gebruik gemaakt van honderden pepers die elk van smaak en sterkte verschillen en deze smaakmakers bepalen het pittigheidsgehalte. Wat buiten de landgrenzen verkocht word als Mexicaanse cuisine ontbeert vaak de pittigste pepers waardoor de maaltijden behoorlijk flauw zijn vergeleken met de gerechten hier. Zelfs op het Latijns-Amerikaanse continent kent de Mexicaanse keuken haar gelijke niet qua pikantheid. Bezitten de Mexicanen dan tolerantere smaakpapillen? Nee, het is typisch een kwestie van jong geleerd, oud gedaan. Van jongs af aan worden de kleintjes bekend gemaakt met de pittigheid van hun eten. Kijk niet raar op als je een Mexicaans ventje ziet genieten van een ananaslollie die besprenkeld is met chilipeperpoeder. Wanneer zij eenmaal de leeftijd hebben om bier te consumeren, wordt ook aan dit goudgele goedje zonder pardon pittige saujes toegevoegd en daarmee wordt de cerveza omgetoverd tot een zogenaamde michelada of cubana.

Ik heb een achterstand van ruim twintig jaar inmiddels een beetje ingelopen. Vlak na aankomst liep ik al gauw rood aan en begon te zweten bij het nuttigen van enkele druppels saus. Inmiddels heb ik een aardige tolerantie opgebouwd en om eerlijk te zijn, ik kan ook niet meer zonder.

Diego Rivera

2011-04-06T18:39:00.029-05:00

Geschreven voor Mexico Vandaag

Vandaag de dag wordt Diego Rivera buiten Mexico vaak gezien als de man van Frida Kahlo. Gedurende hun leven stond Frida echter in de schaduw van haar echtgenoot en werd na haar dood pas echt beroemd. Diego Rivera was en is wellicht de meest gerenommeerde schilder die Mexico heeft voortgebracht. Hij was een vooraanstaand figuur in de internationale kunstwereld, een grondlegger van het Mexicaanse muralisme en vervulde een interessante rol in de hoogtijdagen van het communisme in Mexico. Een man met een uitzonderlijk talent, om te schilderen en om altijd en overal tumult te creeëren.

De groei van een artiest
Op 8 december 1886 werd in Guanajuato een jongetje geboren die door zijn ouders geregistreerd werd met de naam Diego María de la Concepción Juan Nepomuceno Estanislao de la Rivera y Barrientos Acosta y Rodríguez. Later werd hij beter bekend als simpelweg Diego Rivera. Opgroeiend in een welgestelde familie, kwam hij niks tekort. Op 10-jarige leeftijd begint hij al met het volgen van college´s aan de kunstacademie San Carlos in Mexico-Stad. In de daarop volgende jaren wordt zijn talent voor de schilderkunst opgemerkt en vooraanstaande politieke figuren als Teodoro Dehesa Méndez, de gouverneur van Veracruz, waren bereid om een reis naar Europa te sponsoren zodat Diego verder kon studeren. In 1907 kwam hij aan in Madrid en volgde hij lessen in het atelier van de Spaanse schilder Eduardo Chicharro. Niet veel later reisde hij door naar Parijs waar hij in de volgende jaren meerdere kunstenaars en stijlen als het kubisme leerde kennen. Naast het ontwikkelen van zijn schilderkunst, werd in 1919 na een avontuurtje zijn eerste kind geboren.

In het kabinet van de nieuwe Mexicaanse president Álvaro Obregón werd in 1920 José Vasconcelos aangesteld als minister van Onderwijs. Hij startte het jaar erop een programma om muurschilderingen te gebruiken om het volk op te voeden met de revolutionaire principes van de nieuwe regering. Diego Rivera kwam in dat jaar terug naar Mexico om deel uit te maken van dit programma waaraan verder Mexicaanse artiesten als David Alfaro Siqueiros, Rufino Tamayo en José Clemente Orozco deelnamen. In januari 1922 begint Rivera in de gehoorzaal van de Escuela Preparatoria Nacional met zijn eerste muurschildering. Gedurende zijn werkzaamheden werd hij bewaakt voor eventueel geweld van rechtse studenten. Tijdens een andere opdracht later dat jaar leerde hij Guadalupe Marín kennen, zij zou later met hem trouwen en hem twee kinderen geven. Datzelfde jaar was hij betrokken bij de oprichting van de Revolutionaire Unie van Schilders, Beeldhouwers en Grafische Artiesten en werd hij ook lid van de Mexicaanse Communistische Partij. In de volgende jaren produceert hij menig muurschildering. Het hoofdthema in zijn creaties zijn de Mexicaanse maatschappij, de revolutie van 1910 en de Azteekse afkomst en identiteit van het Mexicaanse volk. Zijn stijl wordt gekenmerkt door de verhalende stijl en levendige personages en uitgesproken kleuren. Zo beschildert hij de muren van menig regeringsgebouw.

Man als controleur van het universum

Faam in het buitenland
In 1927 werd Rivera uitgenodigd om naar Moskou te komen om de 10 jarige herdenking van de Oktoberrevolutie van de Sovjetunie op te luisteren. Gedurende zijn verblijf werd hij van anti-sovjetactiviteiten beticht (pro-Trotski) en vertrok een jaar later weer richting Mexico. Het jaar erop kreeg hij het ook aan de stok met de Mexicaanse Communistische Partij en werd uit deze partij gezet. In dit jaar trouwde hij ook met de schilderes Frida Kahlo nadat hij een jaar eerder gescheiden was van Guadalupe Marín. In 1930 vertrok hij samen met zijn nieuwe echtgenote naar de Verenigde Staten om verschillende opdrachten uit te voeren. Zijn sympathieën voor het communistische gedachtegoed zorgden voor veel discussie. In 1933 begon hij met de opdracht van John D. Rockefeller Jr. om een enorme muurschildering te plaatsen in het Rockefeller Center in New York, het werk was genaamd ¨Man op het kruispunt¨. Toen zijn opdrachtgever en de pers erachter kwam, dat Lenin een voorname plaats in het kunstwerk had, onstaken zij in woede en de controverse zorgde ervoor dat Rivera zijn werk niet af kon maken en het kunstwerk werd vernietigd. Toen hij een jaar later terugkeerde in Mexico, maakte hij de muurschildering overnieuw in het Palacio de Bellas Artes en werd het hernaamd naar ¨Man, de controleur van het universum¨.

Op verzoek van president Lázaro Cárdenas, boden Rivera en Kahlo onderdak aan de politieke vluchteling León Trotsky in 1936. Drie jaar later gingen Rivera en Kahlo uit elkaar en Trotsky ging op zichzelf wonen, een jaar later werd hij echter vermoord door stalinistische agenten. Zijn collega-schilder én politiek rivaal David Alfaro Siqueiros werd ervan verdacht hierbij betrokken te zijn. In datzelfde jaar 1940 kwamen Diego en Frida weer bij elkaar. In de volgende jaren zou Rivera nog één keer naar de Verenigde Staten vertrekken voor een opdracht in San Francisco. In Mexico voltooide hij verder menig kunstwerk en was betrokken bij verscheidene initiatieven ter bevordering van de Mexicaanse schilderkunst, zelfs in samenwerking met zijn oude tegenstander Siqueiros.

In 1955 overleed Frida Kahlo en het jaar erop trouwde hij met zijn manager Emma Hurtado. Diego Rivera had inmiddels ernstige gezondheidsklachten en op 24 november 1957 overleed hij.

Droom van een zondagmiddag in het Alameda Park

Stalen ros

2011-03-16T19:03:00.005-06:00

Geschreven voor La Chispa.

Regelmatig ontvang ik de vraag of ik Nederland niet mis. Waarop ik altijd een stug no als antwoord geef wat me vaak bevreemde uitdrukkingen oplevert. Heimwee is dan ook geen thema voor mij, maar als ik dan per se iets zou moeten noemen wat ik mis, zou ik fietsen zeggen. Het zou waarschijnlijk tot nog meer verbazing onder de Mexicanen leiden. De fiets wordt hier immers nog altijd meer gezien als een speelgoed voor kinderen in plaats van een volwaardig vervoersmiddel. Ik beweeg me hier dan ook voort met het openbaar vervoer of met de benenwagen. Een auto bezit ik niet omdat ik overal eenvoudig en goedkoop kan komen. Een fiets bezit ik niet vanwege een gebrek aan moed.

Ik ben een meer dan ervaren fietser, maar laten we zeggen dat de rijstijl van de inwoners van Mexico-Stad mij er van weerhoudt om een stalen ros aan te schaffen. Aangezien hier een rijbewijs gewoon gekocht kan worden zonder rijlessen en –examens af te leggen, zijn de Mexicanen nu niet bepaald de beste chauffeurs. In de betonnen jungle van Mexico-Stad geldt dan ook het recht van de sterkste en daarbij moeten fietsers het dus ontgelden. De laatste jaren wordt uit overheidswege het gebruik van de fiets gepromoot als een milieuvriendelijk en gezondheidsstimulerend vervoersmiddel en probeert men de automobilisten respect bij te brengen voor de fietsende medeweggebruiker. Zo wilt burgemeester Marcelo Ebrard ter promotie af en toe ook wel eens een rondje fietsen door de straten van de hoofdstad. Met een helm op, dat dan weer wel.

Ondanks alle initatieven en goede bedoelingen, blijf ik voorlopig op het trottoir lopen. Daar moet ik echter soms wel uit blijven kijken voor fietsers die hun toevlucht hebben gezocht op de stoep.

Tianguis

2011-03-03T18:54:00.003-06:00

Geschreven voor La Chispa.

Een hoop geschreeuw en evenveel wol. Dit kraampje tentoonspreidt een bonte collectie van handgemaakte wollen truien afkomstig uit Chiapas. Niet echt nodig bij deze temperaturen lijkt me. Sowieso zie ik ernstig weinig dingen die mij over zouden kunnen halen tot koop, maar ook zonder geld te spenderen, heb ik het deze zondagmiddag naar mijn zin op deze tianguis. Het is het Nahuatl-woord voor ´markt´ dat niet hetzelfde aanduidt als het Spaanse mercado. De Mexicaanse wet maakt een duidelijk onderscheid tussen deze twee en het meest duidelijke verschil is dat de tianguis niet overdekt is en geen vaste locatie heeft. Het kan vergeleken worden met een rommelmarkt.

Rondstruinen op één van de vele tianguis die op bepaalde locaties en dagen van de week opduiken, is één van de favoriete (vrijetijds)bezigheden van de inwoners van Mexico-Stad. Je kan er naast voedsel en (merk)kleding ook producten als cd´s, dvd´s, make-up, juwelen, medicijnen, boeken en speelgoed vinden. De meeste producten die je aantreft zijn illegaal, spotgoedkope Chinese importwaar of een combinatie van beiden. Niet ver van het historische centrum bevindt zich wellicht de meest beroemde en beruchtste tianguis van de stad, Tepito, genoemd naar de wijk waarin het ligt. De omvang van deze tianguis is enorm en als je weet en durft door te dringen tot de verste kringen van deze markt kun je ook producten verkrijgen als drugs, wapens, (beschermde) exotische diersoorten en valse diploma´s en academische titels.

Op een normale tianguis echter kan je jezelf genoeg vermaken en meestal voor weinig geld een hoop spullen kopen. Op de tianguis is dan ook de peso een dollar waard, maar ik vraag me af of ze in het Nahuatl ook de uitdrukking ¨Goedkoop is duurkoop¨ kennen.

Wonderen

2010-12-28T16:19:00.003-06:00

Zoals Gandhi zei is de beschaving van een volk te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan. Wat dat betreft heeft Mexico nog een lange weg te gaan wanneer ik in de media een verhaal lees over vier jongens die in deelstaat Nayarit een straathond voor de lol mishandelden en met stokken doodsloegen. Om eerlijk te zijn, ben ik inmiddels murw voor het nieuws over de slachtoffers van het drugsgerelateerde geweld. Zoveel doden hier, zoveel doden daar; het zal wel. Maar een dergelijk verhaal over extreem dierengeweld raakt me wel. Als je door het land gereisd hebt, dan zal je vast gezien hebben dat er veel straathonden zijn. Er wordt geschat dat er in Mexico in totaal 16 miljoen honden zijn waarvan er 10 miljoen permanent op de straat leven. Deze laatste groep is vaak het slachtoffer van geweld en misbruik door de mens.
Laatst was ik op bezoek bij iemand die naast verontwaardigd zijn, ook daadwerkelijk iets doet. Patricia Ruiz richtte na de dood van haar hond in 2004, een kuuroord op voor honden van de straat die oud, ziek en/of mishandeld zijn. Het kuuroord genaamd Milagros Caninos (Hondse Wonderen) biedt inmiddels plaats aan tientallen slachtoffers van de onverschillig- en wreedheid van de Mexicaanse samenleving. Volgens een onderzoek van de politieke partij Partido Verde (Groene Partij) wordt liefst 70% van de dieren in Mexico mishandeld. Er is dus nog enorm veel werk te verrichten voor de dierenrechtenbeweging in een land waar sowieso straffeloosheid eerder regel dan uitzondering is. In de Mexicaanse senaat ligt inmiddels een wetsvoorstel waarin gepleit wordt om dierenmishandeling een strafbaar feit te maken, maar het voorstel ligt al bijna een jaar onaangeraakt op de plank. Hoop is er voor verbetering, maar in een land waar men onverschillig jegens de dood is, is het respecteren van dieren wellicht teveel gevraagd.

Als je meer wilt weten over het kuuroord, breng dan een bezoek aan hun (Spaanstalige) site: milagroscaninos.org

Tussen giganten

2010-11-02T16:07:00.004-06:00

Geschreven voor La Chispa.

Eind oktober vond gedurende drie dagen de Mexico Business Summit plaats in Toluca, de hoofdstad van de deelstaat Mexico. Op deze topconferentie waren sprekers aanwezig als ondere andere Felipe Calderón, de huidige president van Mexico, de Amerikaanse ex-president Bill Clinton, Carlos Slim, de rijkste man ter wereld, Álvaro Uribe, de ex-president van Colombia, de gerenommeerde schrijver Carlos Fuentes en het publiek bestond uit topzakenlui, politici en academici uit binnen- en buitenland. Tussen al deze prominenten was ook een plekje ingeruimd voor ondergetekende. Samen met drie collega journalisten was ik ingehuurd door een uitgeefster die op haar beurt weer in dienst genomen was door de organisatie. De door ons geschreven samenvattingen van de sessies zouden worden gebundeld om later te kunnen presenteren aan de deelnemers. Toen één van de journalisten, een Canadees, vermoedde dat er overheidsgeld in de organisatie van het evenement zat, vertrok hij op staande voet aangezien dat tegen zijn principes en contracten van zijn werkgevers inging.

Diner met Carlos Slim

Of er publiek geld mee gemoeid was of niet, naar de oorsprong van de financiering kon ik slechts gissen. Als echte Nederlander genoot ik liever van de ervaring en het feit dat transport, overnachting en eten gesponsord waren. Soms moest er wel ietwat gestreden worden voor de gratis maaltijd zoals bij de lunchsessie waar president Calderón acte de présence gaf. Voor zijn persoonlijke veiligheidsdienst maakte het immers weinig uit wie wie is en het duurde even voordat we aan konden schuifen in de lunchzaal voor wellicht de meest prententieuze maaltijd die ik gehad heb. Daarna moesten we weer hard aan de slag, want al gauw bleek al dat we onderbezet waren waardoor we tot in de late uurtjes in het hotel door moesten werken. Maar goed, je moet er wat voor over hebben om eventjes tussen de groten der aarde rond te schuifelen.

Werken in Mexico

2010-09-26T18:41:00.006-05:00

Geschreven voor La Chispa

Voordat ik in Mexico aankwam had ik reeds veel gelezen over de rijke cultuur van het land, de Mexicaanse bedrijfscultuur leerde ik echter kennen via persoonlijke ervaring. Wij Nederlanders staan bekend als harde werkers die beschikken over aanpassingsvermogen en een uitgebreide talenkennis. Dit werd bevestigd tijdens menig sollicitatiegesprek wat resulteerde in positieve discriminatie jegens mijn persoon. Desondanks is het haast onvermijdelijk dat je als buitenlander zijnde, soms stuit op onbegrip en misverstanden. Na ruim twee jaar werkervaring op de verkoopafdeling van een multinational en daar opgeklommen te zijn tot een managerspositie, ben ik inmiddels goed bekend met de lokale omgangsvormen op het werk en tijdens het zakendoen.

Terwijl de Nederlander erg direct is, daar draait de Mexicaan graag om de hete brij heen. Dit werd me goed duidelijk tijdens mijn vorige baan als financieel adviseur. Dat een spaarcultuur de Mexicanen vreemd is, was tot daaraantoe. Het feit dat iets weigeren of ontkennen als onbeleefd wordt gezien en men liever een negatieve situatie vermijdt, zorgde wel voor miscommunicatie. Het duurde dan ook even voordat ik doorhad dat ¨Ok, ik bel je¨ eigenlijk ¨Nee, dankjewel¨ betekende.

In mijn huidige functie, weet ik inmiddels uitstekend de verkapte nee´s te herkennen en zo mezelf een hoop tijd te besparen. Efficiënt timemanagement en zelfdiscipline lijken echter minder gebruikelijk dan dat ik in Nederland gewend was. De Mexicaan mag graag aangestuurd worden en zal zijn baas minder tegenspreken dan de mondige Nederlander. Voorheen voerde ik met mijn Belgische superieur soms pittige discussies. Waar dat voor ons een normale manier van communiceren was, werd ik daar door mijn Mexicaanse collega´s weleens scheef op aangekeken. Nu ik mensen onder mij heb, dien ik ook weleens collega´s te bekritiseren. Kritiek ontvangen is voor hen verder geen probleem, zolang het maar niet gebeurd in een groepssituatie want dan wordt de trots gekwetst.

Het gebrek aan ambitiedrang en doorzettingsvermogen van menig Mexicaan zorgt ervoor dat vele groeimogelijkheden niet worden benut. Dit biedt echter wel een open kans voor de harde werker, of die nu lokaal of buitenlands is.

Zakenetiquette

2010-09-26T18:37:00.002-05:00

Geschreven voor La Chispa

Wij Nederlanders zijn succesvol in internationaal zakendoen, maar waar moet je op letten als je handel drijft met Mexicanen?

De Mexicaan mag graag de tijd nemen om zijn handelspartner wat beter leren kennen alvorens over te gaan op het zakendoen zelf. Breek eerst het ijs via lofuitingen over Mexico of snijdt algemene thema´s aan als voetbal en familie. Je mengen met binnenlandse dilemma´s als de drugsoorlog of politieke kwesties is niet aan te raden. Het is gebruikelijk om het zakendoen te combineren met eten en schrik ook niet als je wordt gevraagd om deel te nemen aan sociale activiteiten buiten de zakelijke besprekingen om.

Zakendoen is voor de Mexicanen een gewichtige aangelegenheid en formaliteit staat hoog in het vaandel. Zo wordt verwacht van de zakenpartner dat hij of zij zich formeel en conservatief gedraagt en ook zo gekleed gaat. Beheersing van het Spaans is absoluut een pre, maar houdt rekening met verschil tussen het Spaans van Spanje en Mexico maar vermijd straattaal. Willem-Alexander stal er de show mee, maar je zal er het formele aspect van de zakelijke bespreking mee tenietdoen. Daadwerkelijk een deal sluiten zal meer tijd in beslag nemen dan gewend, maar ook hier geldt het principe dat geduld loont.

Er is er één jarig...

2010-09-18T13:18:00.004-05:00

Geschreven voor La Chispa

De afgelopen dagen hing er een gezonde spanning in de straten van Mexico-Stad. De Mexicaanse driekleur was alom vertegenwoordigd, enorme versierselen met patriottische symboliek werden opgehangen, nationale monumenten werden nog even extra opgepoetst, gigantische beeldschermen werden geïnstalleerd en ogenschijnlijk het gehele politiekorps van Mexico-Stad was zich aan het voorbereiden op een speciaal evenement. Mexico en haar hoofdstad maakten zich immers op voor de historische datum van 15 september. Precies tweehonderd jaar eerder op die dag riep pastoor Miguel Hidalgo zijn volgelingen op om te rebelleren tegen de Spaanse overheerser wat uiteindelijk leidde tot de onafhankelijkheid van Mexico. Die gebeurtenis word elk jaar herdacht en gevierd en is daarmee de belangrijkste nationale feestdag van Mexico. Normaal is het epicentrum van deze viering het immens grote centrale plein van de hoofstad, het Zócalo. Stipt om 23.00 verschijnt daar dan de president op het balkon van het presidentiële paleis waarbij hij de originele kerkklok van Miguel Hidalgo luidt, zijn kreet nabootst en steevast eindigt met een driewerf ´¡Viva México!´ wat wordt herhaald door de duizenden toeschouwers op het plein. Verder wordt de ceremonie opgeluisterd met concerten en vuurwerk. Deze festiviteiten trekken jaarlijks zo´n 100 tot 200.000 mensen naar het centrum en het Zócalo.

Voor deze tweehonderdste editie is er echter groter uitgepakt dan gebruikelijk. Het weinige vertrouwen in haar overheid en de ontevredenheid over de staat waarin het land zich tegenwoordig bevindt, had in de afgelopen maanden bij het Mexicaanse volk gezorgd voor algehele scepsis of er nu wel wat te vieren viel. Maar nu de feestdag eenmaal is gekomen, maakt men zich dan toch maar op voor een spetterend feest. Voor de geplande festiviteiten voldoet de oppervlakte van het Zócalo niet en is er ook gebruik gemaakt van de capaciteit van de nabijgelegen boulevard Paseo de Reforma tot aan het plein van wellicht het meest bekende nationale monument: El Ángel de Independencia (de Engel van de Onafhankelijkheid). En dat was maar goed ook. Er kwamen immers ruim 1 miljoen mensen op de festiviteiten af, bestaande uit concerten van beroemde Mexicaanse artiesten en spectaculaire vuurwerk- en lichtshows. Tot in de late uurtjes danste ik met mijn partner op straat op de klanken van Los Tigres del Norte. Naast vele Mexicanen zag ik ook menig buitenlandse toerist uitgedost in het rood, wit en groen zich dansend overgeven aan het feit dat de Mexicaanse natie tweehonderd jaar bestaat. De vrees van de autoriteiten voor incidenten bleek ongegrond en ontelbare katers de dag erop was het enige waar men over kon klagen. Het Mexicaanse volk is inmiddels bijna weer hersteld van al het feestgedruis en zal deze maandag weer over gaan tot de orde van de dag. Maar tot die tijd: leve de jarige job, leve Mexico!

Gitaarmuziek

2010-08-22T12:46:00.001-05:00

Geschreven voor La Chispa

De Mexicaanse keuken is wereldwijd berucht wegens haar pittigheid. Of het door het voedsel komt, weet ik niet, maar de Mexicaanse vrouw zit eveneens vol pit. Ik ben inmiddels gewend aan het scherpe eten, woon reeds enkele maanden samen met een Mexicaanse en ik kan niet langer leven zonder beide.

Toen ik als klein jongetje droomde om later naar een verre en zonnige bestemming te vertrekken, was er in dat toekomstbeeld nog geen sprake van een partner. In de loop der jaren werd ook die exotische schone aan het plaatje toegevoegd. Eenmaal in Mexico aangekomen, zag ik al gauw bevestigd dat alle ingrediënten van mijn jeugddroom aanwezig waren. Integratie mag in het multiculturele Nederland inmmidels wellicht een negatieve connotatie gekregen hebben, maar ik mag mezelf graag onderdompelen in andere culturen. Hier aangekomen was ik al wel goed voorbereid op de taal, cultuur en geschiedenis van het land, maar op het gebied van de Mexicaanse vrouw was ik een leek.

Attractief waren ze zeker, het exotische trekt immers altijd aan. Dit principe geld uiteraard ook voor de Nederlandse mannen en vrouwen in Mexico, zij hebben een uitstekende markpositie bij de andere Mexicaanse sekse. Het is de basis voor menig vluchtige romance. Er is uiteraard meer nodig dan fysieke aantrekkingskracht wil een dergelijke relatie stand houden. En daar gaat het vaak fout bij een relatie van een Mexicaanse man met een Nederlandse vrouw. Waar het de romantische latino weinig moeite kost om de Nederlandse dame in te palmen, zo moeilijk heeft zij het als haar partner een echte macho blijkt te zijn die zijn vrouw in haar traditionele rol wilt zien terwijl hij de Mexicaanse bloemetjes buiten zet.

De combinatie van een Nederlander en een Mexicaanse blijkt over het algemeen duurzamer. De Mexicaanse vrouw is erg toegewijd en laat zich graag ontfermd worden door haar partner. Er is hier sprake van een wat traditionelere verstandshouding tussen en man en vrouw en een nuchtere Nederlander neemt gaarne hier zijn taak op zich. Verder kan hij veel beter omgaan met de moderne ambities van de Mexicaanse vrouw dan dat hun eigen mannelijke bevolking kan. Al met al kan ik iedereen een interculture relatie aanraden. Helaas voor de Nederlandse mannen is de beste Mexicaanse vrouw al gereserveerd door ondergetekende.

Waterschade

2010-08-08T20:01:00.005-05:00

Geschreven voor La Chispa

Het weer. Dat is één van de redenen die ik altijd aangeef wanneer ik gevraagd wordt waarom ik naar Mexico gekomen of gegaan ben. Ondanks drieëntwintig jaar ervaring in Nederland, heb ik nog immer een gezonde afkeer van temperaturen onder de 18 graden en elk type van neerslag. Al op vroege leeftijd nam ik me voor om, wanneer ik eenmaal groot zou zijn, naar een land met een zonnig klimaat te vertrekken. En als je zon zoekt dan zit je goed in Mexico en het klimaat van haar hoofdstad is uiterst aangenaam. Voordat ik emigreerde, bracht ik tweemaal een bezoek aan Mexico-Stad gedurende de lente met geen spatje regen en een altijd stralende zon. Toen ik na een verblijf van vijf maanden, in mei 2007, opeens overvallen werd door een fikse regenbui werd ik nog enigzins bevangen door nostalgie. In de opeenvolgende dagen viel er echter veel meer regen wat mij bij toch vragen opriep. Navraag leverde op dat Mexico-Stad een regenseizoen bleek te kennen dat rond eind mei begint en duurt tot het begin van september. Mijn eerste zomer werd derhalve gekenmerkt door vele stortbuien.

De massale regenval is voor sommige inwoners van Mexico-Stad echter veel meer dan slechts een ergernis. De combinatie van een gebrekkig rioleringssysteem en de hevige neerslag zorgt meer dan eens voor omstromingen met fikse materiele schade als gevolg. Deze wijken, gelegen in de armere gebieden van de stad, hebben sowieso vaak te kampen met watergerelateerde problemen. Regelmatig wordt de wateraanvoer afgesloten en moeten zij het dagen zonder water doen. Ook is er een sprake van een algemeen gebrek aan schoon drinkwater. Prins Willem-Alexander heeft al vaak het thema van een beter waterbeheer aangekaart bij de wereldleiders en wellicht dat in de komende jaren dit onderwerp in Mexico belangrijker wordt dan de strijd tegen de drugskartels. Inmiddels ben ikzelf bezig met mijn vierde regenseizoen. De problematiek reikt bij mij niet verder dan af en toe een natte kruin. Aftellen maar totdat het september is.

¿Qué onda carnal?

2010-07-05T22:03:00.003-05:00

Geschreven voor Mexico Vandaag

De landing van Spanjaard Hernán Cortés op de Mexicaanse kust heeft zoals bekend een immense impact gehad op de geschiedenis van het Amerikaanse continent. Wellicht de meest evidente erfenis van deze expeditie, is het feit dat er vandaag de dag in dit werelddeel zo´n 300 tot 350 miljoen mensen zijn die het Spaans als moedertaal hebben. Inheemse en andere Europese talen worden er ook gebezigd, maar het Spaans is veruit het populairst. Wereldwijd is het één van de meest gesproken talen. Uiteraard heeft de Spaanse taal zich ontwikkeld in de vijf eeuwen sinds de conquista. In vergelijking met het Spaans van het moederland, is het hedendaagse Spaans van Latijns-Amerika verschillend wat betreft de grammatica, uitspraak en woordenschat. Niet alleen is er sprake van een significant verschil tussen de taal in Spanje en die van haar ex-kolonie, ook is er een duidelijk onderscheid tussen het Spaans in de regio´s van Latijns-Amerika zelf. De onderlinge verschillen zijn echter wel te overzien. Een Mexicaan ondervindt minder problemen wanneer hij communiceert met een Argentijn dan wanneer een Groninger met een Limburger spreekt.

Er wordt weleens beweerd dat het Mexicaanse Spaans de meest heldere variant van de taal is. Of dat zo is, weet ik niet zeker, ik ben echter wel overtuigd van het feit dat de Mexicanen het meest creatief met de Spaanse taal zijn. Een aanzienlijk gedeelte van de Mexicaanse woordenschat komt voort uit het lenen van het lexicon van inheemse talen zoals het Nahuatl. Woorden die hiervandaan ook tot het Nederlands zijn doorgedrongen zijn bijvoorbeeld: ´tomaat´, ´chocolade´ en ´coyote´. Naast deze verrijking van de taal, zijn de Mexicanen ware meesters in het uitvinden van nieuwe woorden, het spelen met woorden en het gebruik van de dubbele betekenis. Het meeste bekende Mexicaanse woord wellicht is chingar wat het best te vergelijken is met het Amerikaanse to fuck. Het woord kent allerlei afgeleide vormen zoals a la chingada, een variant die kroonprins Willem-Alexander toepaste terwijl hij het over slapende garnalen had.

Het Mexicaanse volk mag graag van buitenlanders horen dat zij genieten van het land, hun cultuur en eten. En wanneer je dit hen vertelt in het Spaans, dan ben je al gauw hun amigo. Wil je echter de show stelen en nog meer vrienden maken, maak dan gebruik van de Mexicaanse straattaal. Deze taal kan soms behoorlijk vulgair zijn, maar de Mexicanen vermaken zich er uitstekend mee. Voor diegene die op zijn minst over een basiskennis van het Spaans beschikken, volgt hier een een minicursus Mexicaanse slang. Houd er wel rekening mee dat veel van deze woorden en uitspraken niet op prijs worden gesteld in formele conversaties!

Basisconversatie
¿Qué onda? = Hoe is het?
Cuate / Carnal = Vriend / Broeder
Simón = Jazeker
Nel = Zeker niet
Sale = OK
¿Mande? = Perdon?
¡Órale! = Wauw!

Allerlei
Güero = Blanke, blonde man
Güey / wey = Gozer / kerel
Jefe / Jefa = Vader / Moeder
Lana = Geld
Chamba = Werk
Huevón = Luilak
Echar la hueva = Ontspannen
¡Aguas! = Kijk uit!

Mening geven
Buena onda = Leuk / tof / aangenaam
Está padre = Het is erg tof
Está de poca madre = Het is geweldig
Está de huevos = Het is geweldig
Chido = Tof
Me late = Ik ben het ermee eens
¡A huevo! = Zeker weten! / Fantastisch!
¡Chale! = Dat meen je niet!
¡No manches! = Schei toch uit!
Naco = Asociaal / vulgair
Qué poca madre = Wat erg
Está de hueva = Het is oersaai
¡Guácala! = Bah!

Machotaal
Tener huevos = Ballen hebben
Caray = Shit
Pinche …= Klote …(als voorzetsel)
Cabrón = Klootzak
Pendejo = Klootzak
Mamón = Arrogante kwast
Los puercos = De politie

Uitgaan
Reventón = Groot feest
Ligar = Versieren
Chavo / Chava = Jongen / Meisje
Chela = Biertje
Chupar = Zuipen
Estar pedo = Bezopen zijn
Estar pachecho = High zijn
Una peda = Een groot feest / drinkfestijn
Desmadre = Chaos

Varianten van chingar
Chingar = Neuken / Verneuken
¡Ya chingué! = Ik heb het voor elkaar
No chingues = Val me niet lastig
Me chingué … = Ik heb … op
A chingarle = Hard werken
Un chingo = Heel veel
Chingón = Geweldig
A la chingada = Naar de klote
Chinga tu madre = Ga je moeder neuken
Chingadera = Dingetje

De Mexicaanse koorts

2010-06-23T20:14:00.005-05:00

Geschreven voor La Chispa

Na de uitbraak van het H1N1 virus vorig jaar, lijkt er nu een nieuwe ziekte rond te waren in Mexico. Het immer aanhoudende drugsgeweld. Ontvoeringen van politici. Het langzame herstel van de economie. De dreigende milieuschade door de olievlek in de Golf van Mexico. Het maakt de Mexicaanse bevolking even niets meer uit. De totale bevolking lijkt geïnfecteerd te zijn met de WK-koorts. Het wereldkampioenschap voetbal is namelijk begonnen en de prestaties van bondscoach Javier Aguirre en zijn elftal bepalen momenteel het wel en wee van de Mexicaanse natie. Menig regeringsleider is verheugd met de afleiding die het topevenement in Zuid-Afrika biedt, maar voor president Felipe Calderón is het toernooi meer dan een welkome time-out.

Slachtoffers van de WK-koorts

De populariteit van de Mexicaanse regering bevindt zich immers ver onder het nulpunt. Op het gebied van veiligheid gaat veel mis. Ondanks de inzet van vele militairen en politie-eenheden lukt het Calderón maar niet om het buitensporige drugsgerelateerde geweld te beteugelen en zelfs hoogwaardigheidsbekleders zijn hun leven niet meer zeker. De economische dreun die vorig jaar werd ontvangen is nog niet geheel verwerkt en de werkloosheid blijft stijgen. De fiducie die het Mexicaanse volk in haar leiders heeft, is logischerwijs erg gering. Ondanks het feit dat de Mexicaanse natie dit jaar haar 200-jarige bestaan viert, zijn de Mexicanen dus allerminst in een jubelstemming. De regering heeft voor deze viering grootst uitgepakt met allerlei festiviteiten en patriottistische retoriek en symboliek, maar het laat de Mexicanen vooralsnog koud. Waar de Mexicanen wél warm voor lopen is het voetbal; samen met het rooms-katholieke geloof, de grootste religie van Mexico. Niemand luistert echter in deze dagen naar aartbisschop Norberto Rivera, maar alleen maar naar bondscoach Javier Aguirre. Dat hij enkele maanden terug in de Spaanse media verklaarde dat Mexico jodido (naar de klote) is, is hem inmiddels vergeven; zolang het team maar presteert. Na een enigzins moeizame kwalificatie voor het toernooi lag het vertrouwen in het Mexicaanse elftal desondanks echter niet veel hoger dan het vertrouwen in de regering. Na decennia lang te zijn voorgelogen door haar leiders, lijkt het Mexicaanse volk inmiddels standaard een houding aangenomen te hebben van ´ver para creer´ (eerst zien, dan geloven).

De regering in Mexico-Stad doet in ieder geval haar best in visueel opzicht. Op het gigantische centrale plein in de Mexicaanse hoofdstad, het Zócalo, is een enorm scherm neergezet waar je wedstrijden te midden van maximaal 150.000 andere liefhebbers kan bekijken. Bovendien is er rondom de wedstrijden ook gezorgd voor amusement in de vorm van Zuid-Afrikaanse muziek en dans. Op het zelfde immense plein tref je echter niet alleen maar voetbalfans aan. Leden van de Mexicaanse vakbond voor werknemers van de elektriciteitsindustrie bivakkeren ook op het Zócalo. Nadat vorig jaar het staatsenergiebedrijf Luz y Fuerza werd geliquideerd, protesteren zij zich nog steeds fanatiek tegen deze beslissing. De mensen die het plein aandoen, lijken echter weinig oog te hebben voor de demonstranten en turen slechts naar het grote scherm. De hartekreet van de manifestanten richting de voetbalfans dat het wereldkampioenschap voetbal wordt gebruikt om hen in slaap te sussen, lijkt ook aan dovemansoren besteed te zijn. Het voetbal blijkt een meer dan uitstekende vorm van escapisme te zijn.

Een demonstrant op het Zócalo met de tekst: ´Voor het volk brood en spelen om hen slapend te houden.Waarom zie je je eigen realiteit niet?´(foto genomen door Jan-Albert Hootsen)

De Mexicanen waren vereerd met het feit dat ze het toernooi mochten openen tegen de gastheer, maar waren teleurgesteld met het gelijke spel. De nette overwinning op Frankrijk werkte daarentegen als een opwekkende drug. De winst tegen een Europees topland geeft de Mexicaan een flinke stimulans aan het zelfvertrouwen. Dat de Franse ploeg momenteel met ernstige interne twisten kampt en zich met van alles bezig houdt in plaats van voetballen, deert de Mexicanen niet. De overwinning werd uitbundig gevierd. Er werd zelfs al gerept over een nieuwe ´5 mei´. Deze datum verwijst naar de veldslag die in 1862 bij Puebla plaatsvond waarbij Mexico het Franse leger versloeg. Sinds dat jaar wordt tot op de dag van vandaag op die datum die overwinning gevierd. Na het laatste fluitsignaal legde men het werk neer en stormde massaal naar buiten en namen de in groen getooide mensen bezit van de straten. Niet het Zócalo, maar de grote rotonde rondom het ultieme symbool van Mexico-Stad, het monument van de Ángel de la Independencia, is dé favoriete plek van de inwoners van de hoofdstad om overwinningen te vieren. Binnen korte tijd veranderde het verkeersplein en de aangelegen boulevard in één groen-wit-rode zee. De euforie was echter niet van lange duur, want na het verlies tegen Uruguay werd er als ouderwets gescholden op het team. Het Mexicaanse elftal is echter wel door naar de volgende ronde waar toprivaal Argentinië op hen wacht.

De menigte op het Zócalo (foto genomen door Jan-Albert Hootsen).

De Mexicaanse hoofdstad biedt naast aanhangers van het nationale elftal ook plaats aan buitenlanders die vurig hún teams aansporen. De Nederlands komen tezamen in een bar die in Nederlandse handen is in de uitgaanswijk La Condesa. Het feit dat het zeven uur vroeger is in Mexico, weerhoudt de in Mexico woonzame Nederlanders er niet van om zich hier te verzamelen om samen de wedstrijd te kijken. Buiten is het nog donker, maar binnen is de bar oranje gekleurd en Hollandse hits knallen door de speakers. Mexicanen met Nederlandse partners of slechts met een voorkeur voor het Nederlandse voetbalelftal zijn er ook terug te vinden. Waarschijnlijk zal er voor de Mexicanen binnenkort niets anders op zitten dan een ander team te adopteren, aangezien hun ploeg sinds jaren niet verder is gekomen dan de tweede ronde. Op die manier kunnen de Mexicanen hun WK-passie nog even verlengen. Op 12 juli, de dag na de finale, zal men weer wakker moeten worden en zich wederom storten op en zich storen aan de alledaagse problemen en uitdagingen die de Mexicaanse maatschappij biedt.

Wist je dat... (deel 3)

2010-06-15T19:46:00.002-05:00

• …Mexicaans geen taal is maar dat het Spaans de officiële taal is in Mexico?
• …Mexico-Stad met jaarlijks 10 moorden per 100.000 inwoners erg laag scoort wanneer je het vergelijkt met andere grote steden in de wereld?
• …Mexicanen vaak wordt verweten lui te zijn maar dat er maar zes officiële feestdagen zijn en men slechts zes vakantiedagen per jaar heeft?
• …het eten in de Mexicaanse restaurants in Nederland weinig lijkt op en totaal niet smaakt naar de echte Mexicaanse gerechten?
• …in Mexico het concept van hangjongeren die mensen zonder reden lastig onbekend is?

Naco

2010-05-31T20:48:00.005-05:00

Geschreven voor La Chispa

Zoals veel mensen vind ik mijzelf terug werkzaam in een baan die weinig tot niets met mijn studie te maken heeft. Mijn opleiding, Talen en Culturen van Latijns-Amerika, heeft me naar Mexico gebracht maar ik verdien mijn geld al werkende in de verkoopafdeling van een multinational. Academisch is het werk niet, maar ik heb het er uitstekend naar mijn zin. Sinds kort ben ik de enige buitenlander op de werkvloer, maar zoals eerder beschreven, word ik gezien als een Mexicaan. Eén collega, Héctor, valt echter wel uit de toon. De meeste collega´s zijn van mijn leeftijd en met zijn 50 jaar is Héctor met afstand de nestor van de afdeling. Het is echter niet zijn leeftijd, maar zijn houding die hem de bijnaam el naco heeft bezorgd. De Mexicanen zijn dol op het gebruik van bij- en koosnamen, maar naco wil niemand genoemd worden.

Naco is een typisch Mexicaans woord dat wordt gebruikt om een individu aan te duiden dat afwijkend sociaal gedrag vertoont. In de Mexicaanse maatschappij, waar klassenonderscheid zeer sterk aanwezig is, werd deze term voorheen vooral door de elite gebruikt om de arme en ook de inheemse bevolking in een minachtende manier te omschrijven. Een naco is volgens hen iemand die slechtgemanierd, weinig eloquent en slecht gekleed is en bovendien een povere tot geen culturele smaak heeft. Tegenwoordig wordt de term ook regelmatig toegepast op de nouveau riche. Het woord is te vergelijken met het Amerikaanse redneck of het Nederlandse tokkie maar gezien het evidente klassenonderscheid en bijbehorende discriminatie, heeft de term in Mexico een veel heftigere lading.

Het is echter geen wonder dat Héctor deze bijnaam toegedicht heeft gekregen. Hij is verwaand, egoïstisch, een drinker, slecht gekleed en benijdt andermans succes. Aangezien hij één van de beste verkopers was, vertrok hij naar het hoofdkantoor in Spanje voor een interne opleiding. Zijn abjecte houding werd daar ook door de algemeen directeur waargenomen met een degradatie als gevolg. Zoals men in Mexico zegt: ¨Naco naciste, naco moriste (als je geboren wordt als een naco, zal je ook sterven als één). En ik? Ik krijg deze week promotie.

P.S. de foto is een anonieme naco..niet Héctor

Vive Grupero

2010-05-15T20:50:00.006-05:00

Geschreven voor ´Mexico Vandaag´

Iedereen die Mexico aandoet, komt ze vroeg of laat tegen: de onvermijdelijke mariachi. Een groepje Mexicanen allen gehesen in dezelfde strakke kostuums en getooid met enorme sombreros die klassieke Mexicaanse liedjes ten gehore brengen via zang, violen, gitaren en trompetten. Of je je nu op een fleurig gekleurd bootje in Xochimilco bevindt of in een gezellige bar in Playa del Carmen, overal loop je de kans om het typisch Mexicaanse ensemble te treffen. De muziek van de mariachi´s kent een lange geschiedenis en is nog altijd populair onder de eigen bevolking. Voor de meeste bezoekers is de mariachi de enige kennismaking met de lokale muziekscene, maar uiteraard is er veel meer onder de Mexicaanse muzikale zon.

De inwoners van Mexico zijn expressieve mensen en houden van zingen en dansen. Als buurland van de Verenigde Staten zijnde, zijn de Mexicanen uiteraard bekend met de Amerikaanse artiesten en genres, maar ook genieten ze van de eigen Spaanstalige creaties in de rock-, hiphop- en popmuziek. Natuurlijk is er op elk feest ook ruime aandacht voor de Latijns-Amerikaanse stijlen als de cumbia, merengue, salsa en ook het meer moderne reggaeton. Naast buitenlandse ritmes hebben de Mexicanen ook vele eigen muziekstijlen ontwikkeld. In de loop der jaren zijn er verschillende soorten romantische en dansbare Mexicaanse genres ontstaan en begin jaren ´90 werd de verzamelnaam grupero geïntroduceerd om al deze genres op één hoop te kunnen gooien. Ik zal hier de vier meest populaire soorten nader toelichten: ranchera, banda, duranguense en norteña.

Ranchera

De nummers die de eerder genoemde mariachi meestal vertolken, komen voort uit het genre ranchera. De ranchera-muziek ontstond eind 19e eeuw in de rurale gebieden van het land en is nog immer populair. In deze stijl worden thema´s bezongen als het leven op de ranch, paarden, de familie, lange nachten in de kroeg en natuurlijk over de liefde in al haar facetten. Vanuit het hart gezongen en ondersteund door violen, gitaren en trompetten. Het heeft iconische artiesten voortgebracht als Pedro Infante, Javier Solís, José Alfredo Jiménez, Juan Gabriel, Rocío Durcal, Chavela Vargas en Vicente Fernandez. Vandaag de dag is de zoon van de laatstgenoemde, Alejandro Fernandez, de vlaggendrager van de ranchera-muziek.

Alejandro Fernandez met het nummer ´El Rey´ live in Madrid.

Banda

In de westelijke staat Sinaloa onstond begin 20ste eeuw de banda. Deze regio kende een behoorlijke aanwezigheid van Duitse en Franse emigranten die hun sporen achterlieten op de lokale muziek. Hun ritmes vermengd met het vrolijke ritme van de cumbia zorgde voor de geboorte van de banda-muziek. Deze mix en het gebruik van blaas- en slaginstrumenten zorgen voor dansbare en soms ook wat drukke muziek. De pionier van het genre is Banda El Recodo, opgericht in 1938 en is, in verschillende bezettingen, nog steeds actief. Andere exponenten zijn Julio Preciado (ex-Recodo), La Arrolladora Banda El Limón en wijlen Valentín Elizalde.

Banda El Recodo met ´Te Presumo´

Duranguense

De duranguense is ontstaan in de Verenigde Staten onder de bevolking van Mexicaanse afkomst maar verder ontwikkeld in de noordelijke Mexicaanse staat Durango. In dit genre worden vaak thema´s bezongen die de Mexicaanse emigranten aangaan, maar desalniettemin is de stroming in de laatste twee decennia populair geworden door heel Mexico. Met meer percussiewerk, het gebruik van een keyboard en een sneller ritme, maakt dat de duranguense-muziek erg dansbaar is. De bekenste formaties hier zijn K-Paz de la Sierra, Alacranes Musical, Los Horóscopos de Durango en Grupo Montéz de Durango.

Grupo Montéz de Durango met ´Esperanzas´

Norteña

Wat ouder is de norteña. Eind 19e eeuw ontstaan op het platteland maar inmiddels geniet deze muziek populariteit door heel Mexico en ook in de grensstaten van haar noorderbuur. De norteña-muziek wordt gekenmerkt door het gebruik van de accordeon, contrabas, basgitaar, violen en een hoorbare invloed van Europese stijlen zoals de polka. Artiesten als Los Tigres del Norte, Intocable, Grupo Pesado, Los Tucanes de Tijuana zijn het meest geliefd.

Los Tigres del Norte met ´De Paisano A Paisano´

Een berucht subgenre van de norteña-muziek is de narcocorrido. Hierbij wordt gezongen over de het wel en wee van de drugsbazen, -kartels en het bijbehorende geweld. Het is verboden voor radio- en TV-stations om deze muziek uit te zenden, maar is desalniettemin populair in het noorden van Mexico, het zuiden van de Verenigde Staten en ook in Colombia. Volgens de muzikanten is er geen sprake van verheerlijking van het leven van de drugsmaffia, maar beschrijven zij slechts de feiten van wat zij om zich heen zien.

Een voorbeeld van een narcocorrido (waarschuwing: bevat expliciete beelden)

De leden van de drugsbendes zijn het echter niet altijd eens met de onschuld van de muzikanten. De eerder genoemde Valentín Elizalde werd in 2006 doodgeschoten, vermoedelijk door leden van het Golfkartel. De reden hiervoor blijft onbekend, maar beweerd wordt dat de relatie die de zanger met het Sinaloakartel onderhield, aanleiding was tot zijn liquidatie. In 2007 had de duranguense-formatie K-Paz de la Sierra een optreden gepland in Morelia, de hoofdstad van de deelstaat Michoacán. Ondanks bedreigingen van drugsmaffia om er niet op te komen treden, ging het concert door. Na het optreden werd de hoofdzanger van de band, Sergio Gómez, ontvoerd en later dood aangetroffen. Dit zijn slechts twee voorbeelden van geweldsincidenten die zich hebben plaatsgevonden rondom de grupero-muziek.

Nu is het niet zo dat iedereen op grupero-feestjes met een kogelvrij vest danst. De incidenten zijn simpelweg het trieste gevolg van de geweldsspiraal die in sommige delen van het land heerst. De muziek zelf blijft ongeminderd populair, niet alleen in de provincie, maar ook in de hoofdstad. Nadat onlangs de tiende uitvoering van het festival Vive Latino in Mexico-Stad gehouden werd, zal dit weekend de eerste editie van het Vive Grupero plaatsvinden. Het is de eerste keer dat er op grote schaal een festival wordt georganiseerd voor de grupero-muziek. Ondergetekende zal erbij zijn want ik heb mijn kaartjes reeds bemachtigd!

Gastblog: ¨Metropool¨

2010-05-14T19:45:00.003-05:00

Deze keer een gastblog geschreven door Jorden Tiebout die onlangs bij mij op bezoek was. Eerder gepubliceerd op zijn eigen weblog http://zevensloten.blogspot.com/

Metropool

Dat Raimon den Boef Latijns-Amerika studies ging doen na de middelbare school kwam als een verrassing. We begrepen het niet zo goed. Raimon was een man van voetbal, Nederlands cabaret, vaasjes bier in een oude-mannen-kroeg en Quentin Tarantino films. Slim, dat wel, maar niet echt de linkse intellectueel, de globbetrotter, de talenknobbel, de fijnbesnaarde romanticus, de boekenwurm, de idealist, de mariachi, de smulpaap, de salsa-danser, de tropische boom-knuffelaar, de potentiële emigrant, of één van de andere termen die in ons beeld pasten bij een Latijns-Amerikanist.

Latijns-Amerika...We hadden hem er nooit over gehoord. Raimon zou vast economie of bedrijfskunde of misschien rechten gaan studeren. We wisten vrij zeker dat hij geen woord Spaans sprak. Maar stille wateren hebben diepe gronden. Raimon woont nu bijna vier jaar in Mexico-stad en spreekt vloeiend Spaans (en danst niet onaardig salsa). En, zo moet ik concluderen, nu ik reeds een week op zijn bank verblijf: hij heeft het goed bekeken.

Testje: welke woorden komen er in je op, als je Mexico-stad hoort? Denk er even over na. Klaar? Goed, waren het woorden van deze strekking? Vol, smerig, chaotisch, crimineel, betonnen jungle, smog, uitlaatgassen, drugs, armoede, bendes. Wie wil daar nu wonen? Dat Raimon naar Mexico verhuisde, begrepen we uiteindelijk wel. Maar dan toch zeker naar Cancun, Tulum of Acapulco, iets tropisch en paradijselijks, niet de in beton gegoten ellende van Mexico-Stad.

Ik raad iedereen aan eens naar Mexico-Stad te gaan. En ik raad Mexico-stad aan om een goede PR-man of dame in dienst te nemen, want het beeld dat de rest van de wereld heeft van deze waanzinnige metropool strookt niet met de werkelijkheid. Hier komt mijn lijstje steekwoorden na een week Mexico-Stad. Hou je vast. Groen, kosmopolitisch, wereldstad, vriendelijk, cultuur, wetenschap, opwindend, grandeur, gezellig, historisch, adembenemend (figuurlijk, niet door de smog), divers en vrolijk. De stad heeft voor ieder wat wils: gooi London, Parijs, Barcelona, New York en Los Angeles in een blender en je krijgt Mexico-Stad.

We stappen in de metro op station Etiopia , zo geheten omdat keizer Haile Selassie, de leeuw van Juda, ooit in een nabijgelegen hotel verbleef. Het pictogram van het station is dan ook een leeuw. Elke metrostop heeft een eigen pictogram. De aandacht voor dit soort details maakt dat het massatransport in Mexico-stad zo duidelijk en gebruiksvriendelijk is. Verder is de metro snel, schoon, goedkoop en efficiënt. 'En veilig', zegt Raimon. 'Ook in de avond zie je alleen maar normale mensen. Als ik in Nederland na tien uur de metro nam, zaten er alleen nog petjes en moeilijkkijkers.'

Onze bestemming is het Frida Kahlo museum in de wijk Coyoacan. Terwijl we door het 'Blauwe Huis' lopen vertelt Raimon over de seksuele aberraties van Frida en haar minnaar Diego Rivera, wiens beroemde muurschilderingen ik de voorgaande dagen heb gezien; in het presidentieel paleis op het Zocalo-plein, en in het Palacio des Belles Artes, wat misschien wel het mooiste art deco gebouw ter wereld is.

Het is een stereotiep beeld dat mensen in een grote stad ongelukkig zijn. Dolende zielen, ontheemd en verweesd, die iets verloren zijn toen ze wegtrokken van dorp en natuur. En juist in Mexico-stad, daar waar ik het moderne dystopia dacht te gaan aanschouwen, heeft iedereen het zichtbaar naar zijn zin. Geen stuurse blikken naar de grond, maar open gezichten. Een moderne stad, waar consumptie op een voetstuk staat en de cultus van de I-pod regeert, maar die toch warm aanvoelt: het kan dus wel.

Je voelt de dynamiek van deze stad, huis van 20 miljoen. Je voelt dat er dingen mogelijk zijn, dat de stad ergens heen gaat. Dat de eindbestemming misschien ongewis is, maakt niet uit. De dynamiek creëert energie en dat is voldoende. Voor het eerst begrijp ik het sentiment dat Frank Sinatra verwoordde toen hij zong: 'I want to be a part of it. New York. New York.'

Na het Frida Kahlo is het tijd om te bieren op een pleintje in Coyoacan. Precies zoals we een decennium terug dat ook deden. Alleen is de omgeving nu zoveel aangenamer.

Vier jaar terug, genomen twee dagen voor mijn vertrek naar Mexico.

Wist je dat... (deel 2)

2010-05-13T20:09:00.003-05:00

• …de Mexicaanse economie qua omvang op de 13e plaats staat vóór landen als Nederland, Australië en Zuid-Korea?
• …de rijkste man ter wereld een Mexicaan is?
• …dat ik niks merk van het drugsgeweld in het noorden omdat de afstand tussen het het noorden van het land en Mexico-Stad dezelfde is als die tussen Amsterdam en Lissabon?
• …niet alle Mexicanen op ezeltjes rondrijden maar zich verplaatsen via het op drie na grootste metronetwerk ter wereld, het geprezen systeem van de Metrobús, segways en Hummers?
• …dat het Nederlandse Unilever zijn ijsmerk Ola in Mexico verkoopt onder de merknaam Holanda?

MexiKaaskop

2010-05-09T18:41:00.002-05:00

Geschreven voor La Chispa

Onlangs had ik weer eens het genoegen om een vriend uit Nederland welkom te mogen heten in mijn casa in wat wellicht de grootste metropool ter wereld is. Het is alweer zo´n vier jaar geleden dat ik aan mijn familie en vrienden verkondigde dat ik Nederland zou gaan inruilen voor Mexico. De keuze voor dit zonnige land werd positief onthaald maar enigzins vertwijfelde blikken waren mijn deel wanneer ik vertelde wat mijn nieuwe woonplaats zou worden. Geen bounty bestemming als Cancún, maar de zogenaamde vreselijk gevaarlijke en smerige betonnen jungle van Mexico-Stad. Met behulp van de digitale media was ik in staat om beetje bij beetje de scepsis rond de Mexicaanse hoofdstad weg te nemen. De nieuwsgierigheid naar mijn reilen en zeilen in Mexico groeide dermate dat men toch maar zelf een kijkje kwam nemen. Deze bezoekjes hebben inmiddels geleid tot de eensluidende conclusie dat het hier uitstekend toeven is.

Dat zij hun negatieve vooroordelen over Mexico-Stad gekraakt zien, doet me goed, maar het is natuurlijk ook leuk om weer eens bij te praten...in het Nederlands. Mijn moedertaal ben ik uiteraard niet vergeten, maar moet bij het ontvangen van een landgenoot altijd wel een beetje afgestoft worden. Tijdens de eerste gesprekken merk ik dat ik enigzins hakkel en bovendien wordt mij verweten met een vreemde tongval te spreken. Wanneer me gevraagd wordt in welke taal ik nu eigenlijk denk, moet ik het antwoord schuldig blijven. Regelmatig denk ik in het Spaans, vaak in het Nederlands, maar ik weet niet welke taal nu de overhand heeft. Ik betrap me er zelfs op af en toe een nieuwe pidgintaal te hanteren waarbij ik denk in een vreemde mix van beide talen. De lichte communicatieprobleempjes daargelaten, bevestigen mijn vrienden dat ik weinig ben veranderd. Mijn Mexicaanse vrienden echter zeggen me vaak dat ik inmiddels Mexicaanser ben dan de nopal (eetbare cactus). In een spagaat voel ik me geenszins, eerder als een vis in het weinige water dat Mexico-Stad kent. Ik zie mijzelf graag als een ware kosmopoliet. Als de komende 26 mei echter de vriendschappelijke voetbalwedstrijd tussen Mexico en Nederland zal worden gespeeld, zal ik zonder twijfel juichen bij elke goal van Oranje en vloeken bij elke goal van Mexico. Ik ben gewoon een Nederlander buiten zijn landsgrenzen.

Heerlijk helder

2010-05-02T15:19:00.009-05:00

Geschreven voor Mexico Vandaag

In het stereotiepe beeld van de Mexicaan is altijd wel een plek ingeruimd voor een fles tequila in één van beide handen. Deze fles tequila kan tegenwoordig wel worden ingeruild voor een flesje bier want dit is toch al sinds jaren veruit het meest favoriete alcoholische drankje onder het Mexicaanse volk. En wellicht wordt het in de nabije toekomst wel typisch om een Mexicaan met het overbekende groene flesje met rode ster in de hand te zien.

Heineken nam immers onlangs voor 3,8 miljard euro de biertak van het Mexicaanse bedrijf Fomento Económico Mexicano (FEMSA) over. Wereldwijd is FEMSA de grootste bottelaar voor The Coca-Cola Company, het beheert ook de grootste retail keten van Latijns-Amerika (OXXO genaamd) en de biertak heeft bijna de helft van de Mexicaanse biermarkt in handen en is ook aanwezig op de Amerikaanse en Braziliaanse markt. Het bekendste merk dat FEMSA Cerveza brouwt is Sol, een merk dat in Nederland ook redelijk goed verkrijgbaar is. Maar als men over Mexicaans bier spreekt, dan kan je niet om het merk Corona heen. Het is één van de meest verkochte merken op mondiaal niveau en in handen van de andere grote speler op de Mexicaanse markt: Grupo Modelo. Dit concern is sinds enige jaren voor de helft eigendom van de Belgische gigant AB InBev en zo is de Mexicaanse biermarkt verworden tot een front voor de concurrentiestrijd tussen de twee brouwerijen uit de Lage Landen. Deze Europese aanwezigheid is geen toeval aangezien Mexico met een hoge bierconsumptie per inwoner en haar jonge bevolking één van de interessantste biermarkten ter wereld is.

In Mexico wordt vandaag de dag per jaar per inwoner ruim 50 liter van het gerstenat genuttigd. Sinds de komst van de Spanjaarden wordt het gedronken en in de loop van de jaren heeft men ook een eigen biercultuur ontwikkeld. Mexicanen staan er om bekend om al hun eten op smaak te brengen met behulp van allerlei ingrediënten die vaak ook nog eens pittig van aard zijn. Bier wordt in dit opzicht ook niet met rust gelaten en er wordt graag van alles aan toegevoegd. Wellicht de meest favoriete variant is de michelada, hierbij wordt er ijs, zout en limoensap aan het glas bier toegevoegd; sommigen gaan verder en voegen ook nog een pittige saus er aan toe om een cubana te krijgen. Ik hou het echter liever gewoon bij het originele product en giet alleen het goudgele goedje in de pul. Nou ja, meestal is een pul ver te zoeken en wordt er een simpel drinkglas of een longdrinkglas bij je flesje meegeven. Mocht je per se uit een pul willen drinken, vraag de bediening dan of zij misschien een tarro kunnen brengen. Fans van tapbier, cerveza de barril, zullen in Mexico goed moeten zoeken want praktisch al het bier wordt in fles aangeleverd. Mensen die graag bierviltjes sparen zitten in Mexico ook niet op de goede plek want tussen het glas of de fles en de tafel is normaal gesproken geen viltje te bekennen, maar slechts een servetje. Naast het standaard formaat van 350 ml, is ook de literfles, caguama genaamd, populair onder de Mexicanen die deze fles graag doorgeven en samen opdrinken. En wanneer je in Mexico om een biertje vraagt en niet al te veel wil laten blijken dat je een toerist bent, vraag dan om een chela of een cheve in plaats van een cerveza.

Wanneer ik hier in Mexico-Stad toeristen spot die aan het bier zitten, dan blijkt dat ze in de meeste gevallen voor Corona hebben gekozen. Ik vermoed dat zij op zeker spelen en onbekend zijn met de andere nationale merken die beschikbaar zijn. Vandaar presenteer ik hierbij mijn persoonlijke top 10 van Mexicaanse biermerken. ¡Salud!

Wist je dat... (deel 1)

2010-04-24T13:18:00.003-05:00

• …de Mexicaanse griep afkomstig is uit de Verenigde Staten?
• …de Mexicaanse keuken wereldberoemd en populair is maar dat het gerecht Chili con carne uit Texas komt?
• …als de aarde beeft in de Mexicaanse deelstaat Baja California je aan mij niet hoeft te vragen of alles goed is omdat de afstand van mijn huis tot aan die staat hetzelfde is als die van Amsterdam tot aan Moskou?
• …de lente in Mexico-Stad het warmste seizoen is en de zomer bekend staat als het regenseizoen?
• …dat chocola afkomstig is uit Mexico maar dat de Mexicanen het niet kunnen geloven dat wij Hollanders het in de vorm van vlokken of hagelslag op ons brood doen?

Gouden Tijden

2010-04-08T21:29:00.004-05:00

¨Bienvenido a El Oro¨. Na een busrit van ruim twee uur word ik welkom geheten in het plaatsje dat letterlijk ´Het Goud´ betekent. Het vernoemen van het dorp naar de favoriete grondstof van de conquistadores was uiteraard geen willekeur. Aan het eind van de zestiende eeuw werd in het nabijgelegen dorpje Tlalpujahua grote hoeveelheden goud en zilver ontdekt door de Spaanse veroveraars. Gefascineerd als zij waren door deze edelmetalen, vestigden zij zich in grote getale in de regio. Twee eeuwen later werd er in de omgeving een nieuwe goudader gevonden en El Oro werd gesticht.

Een muurschildering over de mijnen

Niet veel daarna werden de Spanjaarden eruit gegooid en verklaarde Mexico zich onafhankelijk. Binnen enkele decennia werd de nieuwe nederzetting echter overspoeld door andere Europeanen: mijnexploitanten die voornamelijk afkomstig waren uit Engeland en Frankrijk. Zij dolven enorme hoeveelheden goud maar de West-Europese presentie liet ook letterlijk en figuurlijk zijn sporen achter. El Oro was één van de eerste plekken in Mexico die nieuwe technologiën als spoorwegen en elektriciteit welkom mocht heten.

Een andere muurschildering over het rijke verleden

De goudvoorraad bleek vanzelfsprekend niet onuitputtelijk en in 1958 werd de laatste mijn gesloten. Met het gouderts verdween ook de buitenlandse aanwezigheid en kapitaal en El Oro bleef over met slechts 2500 inwoners. Nu wonen er zo´n 6000 mensen en in het dorpje heeft de goudkoorts van voorheen plaats gemaakt voor een zoektocht naar harde valuta buiten de gemeentegrenzen. De jonge generatie van El Oro studeert en/of werkt doordeweeks in Mexico-Stad en bezoekt het dorp in het weekend. Een behoorlijk percentage zoekt het zelfs veel verder weg en vertrekt richting de Verenigde Staten. De achterblijvers richten zich met name op het toerisme en hopen dat de buitenlandse bezoekers deze keer hun rijkdom in El Oro achter laten in plaats van het mee te nemen. Ondergetekende ontdekte hier echter wel een enorme schat…zijn huidige vriendin.

Interview

2010-04-07T19:40:00.005-05:00

Hierbij een interview met mijzelf door de mensen van het Mexico Reisforum van Wereldwijzer ( http://www.wereldwijzer.nl/mexico )

1. In welk land woon je op dit moment en sinds wanneer?

In Mexico-Stad, Mexico sinds januari 2007.

2. Wat is de reden geweest om naar Mexico te verhuizen?

Van jongs af aan heb ik altijd de wens gehad om in een ander, zonniger land te gaan wonen. Nadat ik Mexico een eerste (wegens studie) en tweede (wegens vakantie) keer had bezocht, besloot ik dat het derde bezoek zou zijn om het avontuur aan te gaan en me er te vestigen.

3. Welke formaliteiten heb je moeten regelen om in Mexico te gaan wonen?

Ik ben als toerist aangekomen in Mexico en had 6 maanden de tijd om werk te vinden en daarmee de werk- en verblijfsvergunning, FM3, te kunnen regelen. En dat lukte.

4. Hoe bevalt het leven in Mexico?

Erg goed. Het klimaat is uitstekend, het eten heerlijk, het leef- en werkritme relaxed (in ieder geval voor mij), de mensen vriendelijk en genoeg culturele en toeristische opties om je jaren mee te vermaken. Bovendien heb ik mijn huidige partner hier leren kennen.

5. Wat is je leukste ervaring in Mexico tot nu toe geweest?

Eigenlijk te veel om op te noemen en ook te divers om slechts eentje te vermelden. Wat ik in ieder geval nooit zal vergeten was het bezoek van mijn familie. Erg leuk om hen je nieuwe woonplaats te kunnen laten zien nadat ze al zoveel verhalen en foto´s hadden gehoord en gezien. Daarnaast was het een goed excuus om meer van het land te leren kennen en zo hebben we onder andere Chiapas en Quintana Roo bezocht.

6. Zijn er grote verschillen tussen in Nederland wonen en in Mexico wonen?

Uiteraard zijn er verschillen, maar wat het belangrijkste is, is hoe je er mee omgaat. Ik zie de verschillen als iets positiefs en leer ervan. Natuurlijk zijn er dingen die je minder leuk zult vinden, die in Nederland beter geregeld zijn, maar als je je daar aan gaat storen dan gaat dat ten koste van de ervaring. Tolerantie voor de verschillen met je thuisland is onmisbaar als je emigreert.

7. Hoe is je integratie met de plaatselijke bevolking verlopen?

Uitstekend. Als je te kennen geeft dat je geniet van hun land, dan vinden de Mexicanen je al gauw geweldig. Het hielp ook erg dat ik bij aankomst al een goed woordje Spaans sprak. Ik pikte ook al snel de lokale ´slang´ op en als die je toepast dan kan je al helemaal niet meer stuk.

8. Wat zijn de grootste cultuurverschillen tussen beide landen?

De etiquette in Mexico is veel uitgebreider. De Mexicaan kent veel meer beleefdheids- en sociale regeltjes. Als je in Mexico dezelfde directe hork wilt zijn die je in Nederland bent, zul je op een hoop onbegrip stuiten en veel dingen niet begrijpen. Zo is het erg moeilijk voor een Mexicaan om ´nee´ te zeggen, het antwoord is altijd ´ja´ maar je zult zelf moeten interpreteren of dit nu een echte ´ja´ of een verkapte ´nee´ was. Sowieso is de onderlinge communicatie veel meer spel en theater, compleet met allerlei gezichtsuitdrukkingen en handgebaren, veel meer dan dat je in Nederland gewend bent.

Een ander punt is het tijdsbesef, de terminologie van de tijd in Mexico volgt andere regels. ¨10 minuutje¨ is op zijn minst een half uur en ahorita (straks) kan op 5 minuten of 5 uur duiden. Ook hier is het belangrijk deze concepten goed te leren kennen en te acepteren om jezelf niet te al te veel te frustreren. Bovendien leeft de Mexicanen dag per dag zonder serieus dingen te plannen, dit is zichtbaar op alle niveau´s, van individu tot overheid.

9. Heb je gemakkelijk werk kunnen vinden in Mexico?

Werk is er genoeg. Het probleem is om een goed betaalde baan te vinden. Bij mijn eerste sollicitatiegesprekken werd ik geconfronteerd met maandsalarissen waarvan ik niet eens mijn huur van kon betalen. Uiteindelijk kwam ik terecht bij GNP, de grootste verzekeraar van het land, wat niet lekker liep qua inkomsten. Na een paar maanden solliciteerde ik bij de multinational Marcus Evans, marktleider op het gebied van congressen en conferenties, en daar ben ik nu al bijna 2 jaar werkzaam. Ik zit daar op mijn gemak maar hoop wel dit jaar de sprong te maken naar een baan met een groter inkomen.

10. Waar moeten mensen die in Mexico komen te wonen rekening mee houden? Heb je advies voor hen?

De taal leren spreken in het geval dat je die nog niet kent, zonder de taal goed te beheersen zul je altijd een buitenstaander blijven. En jezelf goed afvragen welke factoren bijdragen aan jouw persoonlijke geluk en heel goed nadenken of je die factoren in Mexico zult vinden..of dat je wellicht beter ergens anders heen gaat of in Nederland blijft.

11. Heb je ooit spijt gehad dat je de beslissing hebt genomen om in Mexico te gaan wonen?

In de beginperiode waar ik nog geen economische stabiliteit had, soms wel ja. Alles was perfect hier in Mexico, maar als ik geen baan kon vinden om dat fijne leventje te kunnen bekostigen, dan houdt het op. Gelukkig kan ik nu nog gewoon rondkomen met mijn Mexicaanse loon en volop genieten.

12. Wat vond je van deze vragen?

Sommige heb ik al menigmaal moeten beantwoorden aan Mexicanen of Nederlanders, andere vragen waren goed voor wat zelfreflectie die ik zelden heb gedaan. Ik hoop dat de lezers er iets mee op schieten.

De rijkste is Slim

2010-03-23T21:44:00.003-06:00

Het Amerikaanse tijdschrift Forbes publiceerde onlangs haar fameuze lijst van de honderd rijkste bewoners van de planeet. In dit exclusieve gezelschap was er plaats voor negen Mexicanen, waaronder drugsbaron Joaquín ¨El Chapo¨ Guzmán. De Mexicaan van Libanese afkomst, Carlos Slim, is echter de aanvoerder van de lijst nadat hij met een vermogen van 53,5 miljard dollar eindelijk Bill Gates en Warren Buffet passeerde. Het nieuws werd in Mexico echter lauwtjes ontvangen en de meeste Mexicanen lijken een expliciete mening over hun puissant rijke landgenoot te ontberen. Niet vanwege onverschilligheid, maar meer om het feit dat de miljardair er een low profile op na houdt.

Van kinds af aan ontpopte Carlos Slim zich al als een ondernemer, maar vooral in de crisisjaren ´80 vergrootte hij zijn kapitaal. Terwijl de Mexicaanse economie praktisch stagneerde, pleegde de magnaat met zijn concern Grupo Carso grootschalige investeringen en wist menig bedrijf over te nemen voor relatief weinig geld. De grootste klapper maakte de 70-jarige weduwnaar echter in 1990. De toenmalige president Carlos Salinas de Gortari privatiseerde het staatstelecombedrijf Telmex en Grupo Carso werd via een openbare aanbesteding de nieuwe eigenaar. In het jaar 2000 creëerde hij de mobiele telefoonexploitant América Movil dat tegenwoordig met 200 miljoen cliënten de derde aanbieder van mobiele telefonie ter wereld is. De telecomtycoon wist hiernaast via allerlei investeringen en beleggingen zijn fortuin nog verder te vergroten.

Het klinkt als de verwerkelijking van de Amerikaanse droom. Dit succesverhaal vond echter plaats bij de zuiderbuur dat één van de scheefste inkomensverdelingen ter wereld kent. Twee eeuwen geleden schreef de Franse schrijver Honoré de Balzac dat achter elk groot fortuin een grote misdaad schuilt. De elite in Mexico wordt normaal gesproken standaard beticht van corruptie en maffiose praktijken, maar Carlos Slim kan echter buigen op een haast brandschone reputatie. In deze enigzins donkere tijden waarin een gezamenlijke droom van de Mexicaanse natie ver te bekennen is, kan hij wellicht dienen als lichtpuntje.

Bicentenario

2010-03-22T20:06:00.006-06:00

Geschreven in februari 2010, gepubliceerd in La Chispa.

Het is in de ochtend van 16 september 1810 wanneer in het dorpje Dolores in de staat Guanajuato, pastoor Miguel Hidalgo de klok van zijn kerk luidt. Nadat de leden van de parochie zijn toegestroomd, roept Hidalgo op tot een opstand die uiteindelijk zal leiden tot de onafhankelijkheid van Mexico. Honderd jaar en ruim een maand later, riep politicus Francisco Madero het Mexicaanse volk op om in opstand te komen tegen president Porfirio Díaz. Weer honderd later hoopt Felipe Calderón, huidige president van Mexico, dat dit jaar rustiger zal verlopen.

De economische crisis, het extreme drugsgerelateerde geweld, onveiligheid en recent ook de overstromingen hebben ervoor gezorgd dat de huidige regering allesbehalve populair is. De roep tot aftreden van president Calderón zwelt aan en de fanatiekste criticasters grijpen dit historische jaar zelfs aan om het volk aan te sporen tot een nieuwe revolutie. De revolutionaire graffitileuzen, stickers en pamfletten gaan praktisch immer vergezeld van een afbeelding van Emiliano Zapata, de volksheld van de Mexicaanse revolutie. Voor hem echter zal geen prominente plaats toebedeeld zijn in de officiële festiviteiten; de meeste aandacht gaat uit naar de iconen van de onafhankelijkheidsstrijd. Mannen zoals pastoor Miguel Hidalgo, de militaire priester José Maria Morelos, legeraanvoerder Ignacio Allende, rebel Juan Aldama en politicus Vicente Guerrero. Elke 15 september stipt om 23:00 worden deze helden bejubeld wanneer de Mexicaanse president de schreeuw van Hidalgo nabootst en steevast eindigt met een driewerf ´Viva México´.

De eerste twee weken van september staan altijd in het teken van vaderlandsliefde en historisch besef, maar dit jaar zal het onmogelijk zijn om niet op de hoogte te zijn met het feit dat de Mexicaanse natie 200 jaar onafhankelijkheid viert. De regering pakt de komende maanden uit met ruim 2300 activiteiten op het gebied van cultuur, kunst en sport die plaats zullen vinden in de gehele republiek. Een nieuw en speciaal radiostation zal iedereen op de hoogte houden van deze activiteiten, zoals onder andere publieke debatten over de toekomst van het land, het verstrekken van geschiedenisboekjes voor iedereen en de renovatie van historische gebouwen. Ook infrastructuurprojecten zoals de constructie van een olieraffinaderij in de staat Hidalgo, de aanleg van een nieuwe metrolijn in de hoofdstad en de verbetering van het drainagesysteem zijn projecten die dit jaar het gevoel van patriottisme moeten versterken.

En dat is broodnodig. Het vertrouwen van de Mexicanen in de overheid en een voorspoedige toekomst van het land heeft bijna het nulpunt bereikt. In een feestelijke stemming is het volk allerminst. De aangekondigde activiteiten om het 200 jarige bestaan luister bij te zetten, worden door menigeen fiks bekritiseerd en als grove geldverspilling gezien. Het wordt beschouwd als een moderne vorm van Brood en Spelen om de aandacht af te leiden van alle huidige problemen en uitdagingen die het land kent. In de hoofdstad van elke deelstaat is er een grote klok geplaatst die aftelt naar 16 september 2010, het is te hopen dat het aftellen is naar een explosie…van vreugde.

Kinderschoenen

2010-03-17T21:31:00.002-06:00

Geschreven in augustus 2009 en gepubliceerd in La Chispa.

Terwijl het drugsbeleid van de Nederlandse overheid steeds repressievere vormen aanneemt, lijken sommige regeringen in Latijns-Amerika een meer liberale stelling in te nemen. Na Argentinië heeft nu ook Mexico het bezit van drugs voor eigen gebruik gelegaliseerd. Voor de Mexicaan is het vanaf 20 augustus j.l. legaal om 5 gram marihuana, 0.5 gram cocaïne en 25 miligram heroïne op zak te hebben. Naast het wapengekletter dat al duizenden Mexicanen het leven heeft gekost, lijkt president Calderon nu ook de wetgeving te gebruiken in zijn drugsoorlog. De Mexicaanse overheid wil de aandacht afleiden van de kleine gebruiker en zich richten op de grote jongens en om zo elke militair en politieagent in te kunnen zetten tegen de machtige drugskartels.

Diego, 23 jaar, student Rechten en fervent drugsgebruiker, haalt de schouders op als ik naar zijn reactie vraag op dit ´goede´ nieuws. ¨Op papier ziet het er leuk uit, maar in de werkelijkheid verandert er weinig¨. Hij legt uit dat de legale status van de kleine gebruiker veranderd is van ´delinquent´ naar ´verslaafde´, maar dat in de praktijk de kans groot blijft dat de politie je mee neemt naar het bureau met alle gevolgen van dien. De gemiddelde Chilango (inwoner van Mexico-Stad) echter, is nauwelijks bekend met het bestaan van de nieuwe wet en dit is ook niet onlogisch. Het wetsvoorstel werd goedgekeurd in de laatste dagen van april, gedurende de hoogtijdagen van de Mexicaanse griep, en ontrok zich zo van alle media-aandacht en toen de wet in werking trad was het wederom muisstil in de media. ¨Dat is geen toeval;¨ meent Denisse, 28 jaar, docent pedagogie, en vervolgt: ¨zo wordt immers grootschalig protest vanuit conservatieve hoek vermeden¨. Ze is van mening dat de Mexicaanse maatschappij een cultuur ontbeert waarin men verantwoordt met drugs om kan gaan. ¨In het verhandelen van drugs zijn we kampioen, maar qua educatie en zorgvuldig gebruik staan we nog in de kinderschoenen.¨

Wederzijds onbegrip

2010-03-17T21:23:00.004-06:00

Geschreven in januari 2009 en gepubliceerd in La Chispa.

¨Hier is het¨ zegt Rodolfo en gebaart me uit te stappen. Vanaf hier zal ik te paard verder gaan richting een inheems dorp aan de andere kant van de heuvel. Ik bevind me in een buitenwijk van San Cristobal de Las Casas, gelegen in wellicht de mooiste staat van Mexico: Chiapas. De staat die werelberoemd werd nadat het Nationale Zapatistische Bevrijdingsleger (EZLN) zich in 1994 met revolutionaire acties aan het grote publiek presenteerde. Zestien jaar later lijkt er weinig veranderd, want Chiapas blijft een achtergebleven deelstaat met veel armoede en onderontwikkeling. Ook deze buitenwijk ontbeert verharde wegen en de huizen zijn sjofel. De mensen die in het centrum kleurige kleding en handwerk verkopen aan toeristen wonen hier. Aan het begin van de heuvel wordt er de laatste hand gelegd aan enkele gebouwen die beschilderd zijn met propaganda voor de Zapatisten en hun leider subcommandant Marcos. Navraag levert op dat het werkplaatsen zijn waar de buurtbewoners terecht zullen kunnen voor workshops. Wat de verbazing wekt echter, is dat de constructie grotendeels is gefinancieerd door de lokale overheid dat in handen is van de conservatie PRI-partij.

Eenmaal aangekomen op de lokale markt van het dorpje realiseer ik me dat contact leggen met de inheemsen niet eenvoudig is. Wanneer ze onderling praten, luister ik naar één van de vele inheemse talen die Mexico rijk is. Vermoedelijk is mijn Spaans beter dan die van hen. Mijn gids vertelt bovendien dat ze weinig te maken willen hebben met buitenstaanders. Na eeuwen van uitbuiting en onderdrukking valt dat te begrijpen. Met wat zadelpijn neem ik twee uur later plaats in een taxi en vraag me af wat of de in het buitenland populaire EZLN hier hebben bereikt. ¨Tot aan die heuvelrug, dat stuk land behoorde generaties lang toe aan mijn familie¨. Met een zucht van weemoed slaat Carlos af terwijl de meter rustig verder tikt. Veranderingen hebben echter wel degelijk plaatsgevonden. Taxichauffeur Carlos, mesties van 36 jaar oud, verhaalt: ¨Ik had een welvarend leven met mijn familie, maar de komst van Zapatisten heeft dat veranderd. Met geweld namen ze ons land af om het aan hun indios te geven. Ze nemen het recht in eigen hand en hebben geen respect voor de rechtsstaat¨. Ik geef een begrijpend knikje. Ook deze revolutie lijkt gestrand te zijn in wederzijds onbegrip.

Toeristische geheimtip: Tepoztlán

2010-03-17T20:21:00.005-06:00

Geschreven in juli 2009 en gepubliceerd in La Chispa.

Terwijl de Mexicaanse griep zich nog steeds verspreidt over de planeet, is in Mexico zelf het gevaar van besmetting zo goed als geweken. In het voormalig epicentrum van de pandemie, Mexico-Stad, komen de buitenlandse bezoekers langzaam maar zeker weer terug om te genieten van de bezienswaardigheden die de hoofdstad te bieden heeft. Tijdens hun rondreis door Mexico trekken de meeste toeristen echter weinig tijd uit voor de hoofdstad en nog minder voor de nabije omgeving. Meestal is een bezoek aan de piramides van Teotihuacán de enige dagtrip die vanuit Mexico-Stad wordt ondernomen. In de deelstaat Morelos, op slechts één uur ten zuiden van de Mexicaanse hoofdstad, ligt een dorpje dat ook zeker een dagtripje waard is: Tepoztlán.

Volgens de legende werd Quetzalcoatl, één van de belangrijkste Azteekse goden, hier geboren. Vandaag de dag worden er regelmatig UFO´s gespot en verder wordt er beweerd dat de plek vol is van creatieve energie waardoor een aanzienlijk deel van de 15,000 inwoners uit buitenlandse hippies bestaat. Wanneer de bus je afzet op het centrale plein van het dorp, merk je in ieder geval direct dat er een zeer gemoedelijke sfeer hangt. Bovendien is er altijd veel bedrijvigheid op en rondom het plein vanwege de tianguis (markt) die er immer opgesteld is. Een uitstekende plek om lokale lekkernijen als taco´s met krekels of ijsjes met de vreemdste smaken te proberen. Het is sterk aan te raden om wat te eten alvorens de bekendste bezienswaardigheid van Tepoztlán te bezoeken: de piramide van Tepozteco. Deze ligt immers 400 meter hogerop en je moet een klim van 2 kilometer ondernemen om er te komen. De weg naar de top is bepaald geen geplaveid pad en een goede conditie en geschikt schoeisel zal zeker van pas komen. Eenmaal boven aangekomen, moet er niet teveel worden verwacht van de piramide zelf. De piramide, gebouwd ter ere van de god van oogst, vruchtbaarheid en pulque, is 10 meter hoog en stelt weinig voor, maar in combinatie met het uitzicht over de vallei en de sfeer is het meer dan de moeite waard. Vergeet niet wat nootjes mee te nemen om aan de witsnuitneusberen te voeren!

Vitamine T

2010-03-17T20:05:00.012-06:00

Geschreven in juli 2008 en gepubliceerd in La Chispa.

In de Mexicaanse maatschappij is normaal gesproken de afstand tussen mensen van verschillende sociale klassen behoorlijk groot. Het is rond de klok van 14:00 en deze kloof lijkt even niet te bestaan, want bouwvakkers en stropdassen staan zij aan zij te eten bij tacokraam ´Don Pedro´. Op dit soort plekken komen de lagere en hogere klassen tezamen voor wat wellicht de meest favoriete bezigheid van de Mexicaan is: eten. Ook hier in het zakendistrict Polanco vind je op elke straathoek wel een eetkraampje waar je terecht kan voor je dagelijkse portie ´vitamine T´: een taco, torta, tamal, tostada of tlacoyo. Ook ik, behorend tot de stropdassen, meld me regelmatig bij één van die kraampjes om me tegoed te doen aan hun etenswaar. De bijnaam ´vitamine T´ voor deze smakelijke hapjes is duidelijk ironisch bedoeld, want vitaminerijk zijn ze zeker niet. Een overdaad aan vet, pikante sausjes en de onhygienische bereidingswijze maakt dat dit voedsel eerder een plaag dan een zegen is voor het spijsverteringssysteem.

Waar gastritis in Nederland een woord is dat over het algemeen alleen bij medici bekend is, daar weet de Mexicaan er alles van af en heeft het waarschijnlijk ook wel eens een keer gehad. Bovendien helpt de populariteit van deze zogenaamde antojitos ook zeker mee aan het feit dat Mexico, na de Verenigde Staten, het dikste land ter wereld is. Mijn systeem is inmiddels met vallen en opstaan wat resistenter geworden tegen de etenswaar van de straatkraampjes, maar echt veilig waan ik me nog niet. Graag zou ik elke werkdag in de lunchpauze, die van 13:30 tot 15:00 duurt, best willen eten in een degelijk restaurant, maar met een Mexicaans salaris is dat toch wel wat prijzig. De taco´s van Don Pedro smaken bovendien te goed om me al te veel zorgen te maken over de lijn en wanneer ik na de consumptie van vier taco´s en een frisdrank slechts drie euro afreken, is mijn portemonee in ieder geval meer dan tevreden.

Ondergrondse drukte

2010-03-17T19:43:00.006-06:00

Geschreven in augustus 2008 en gepubliceerd in La Chispa.

¨Dit project is voor jouw welzijn¨ lees ik op het overheidsaffiche. Het verwijst naar de aanleg van de twaalfde metrolijn, één van de projecten die het tweehonderdjarige bestaan van de Mexicaanse natie in 2010 moet opfleuren. Omdat ik zelf dagelijks gebruik maak van het metronetwerk, ben ik wel blij met de uitbreiding van wat toch al één van de grootste metrostelsels ter wereld is. Over een auto beschik ik niet en veel zin om me te mengen in de bovengrondse chaos heb ik evenmin. Ik beweeg me liever voort in de ondergrondse drukte. Als de trein een station binnenloopt, wordt mijn aandacht getrokken door een man die net de wagon binnenstapt. Een gezicht dat regelmatig drugsgebruik verraadt, een ontbloot bovenlijf, een afgeraffelde broek en een opgerolde trui in de hand. Het gebruikelijke ritueel volgt: de man spreidt zijn trui, die glasscherven herbergt, uit en vervolgens maakt hij een bescheiden salto en rolt even door de scherven om daarna vrolijk bij de mensen langs te gaan voor een zakcentje. Het is een komen en gaan van dit soort ´artiesten´, bedelaars en met name verkopers die een groot scala aan producten aanbieden.

Een gedrongen vrouw stapt in de trein met een flinke rugzak om. Die is omgebouwd tot een stereoinstallatie waaruit de klanken klinken van een gebrande cd met Mexicaanse hits. Luidkeels maakt ze duidelijk dat het schijfje slechts zeventig eurocent kost. Er zijn maar weinig mensen die belangstelling hebben. Mijn interesse wordt echter wel gewekt als er op het volgende station een lange man instapt die geheel in het zwart gekleed gaat en meerdere piercings draagt. De reguliere gebruikers van lijn drie kennen hem wel, het is de rozenverkoper. Aangezien ik op weg ben naar mijn vriendin, besluit ik een roos te kopen. Als ik zijn vraag over mijn nationaliteit beantwoord, blijkt hij veel van Nederland af te weten. Hij zou graag een bezoek willen brengen aan dat kleine landje dat wél tolerant is, want door zijn uiterlijk kan hij niet aan een formele baan komen. Ik wil zijn zeepbel niet doorprikken door te zeggen dat hij in Nederland op dezelfde bezwaren zou stuiten, dus bedank ik hem voor de roos en stap uit. Als ik een paar uur later weer op de weg terug ben en bijna indommel in een halflege wagon, word ik opgeschrikt door een bekende stem: ¨Una rosa?¨.

Welkom

2010-03-16T21:53:00.001-06:00

Beste lezers,

Vanaf vandaag zal deze weblog dienen als mijn portfolio.

Een journalistieke achtergrond heb ik niet, maar komend uit de Talen- en Culturenhoek heb ik altijd graag mijn gedachten en mening op papier mogen zetten. Veel papier komt er niet meer aan te pas, maar op deze site zal ik mijn uitgewerkte hersenspinsels publiceren. Sommige stukjes zijn reeds gepubliceerd in het tijdschrift La Chispa, het grootste Nederlandstalige magazine over Latijns-Amerika. Andere stukjes zijn (nog) niet gepubliceerd in andere media, maar zullen hier onderdak vinden. Hopelijk frequent ondersteund met (eigen) fotomateriaal.

Mijn werk zal zich vooral richten op persoonlijke ervaringen en observaties van het leven in de chaotische metropool Mexico-Stad. Anekdotes, columns en verslagen die een kijkje bieden achter de façade van een land dat volgens de mainstream media slechts dood en verderf kent door een drugsoorlog die geen einde lijkt te kennen. Ik hoop jullie een wat rooskleuriger beeld te kunnen schetsen van dit land zonder de realiteit uit het oog te verliezen.

¡Bienvenido!

Raimon